دو پنجره...!   

تبصره: این شعرو پارسال بچه ها بیشتر وسط حیاط حلقه می زدن و می خوندن...! یادش به خیر...!!!

 

 

 

دو پنجره

 

توی یک دیوار سنگی                        دوتا پنجره اسیرن

دوتا خسته دوتا تنها                          یکیشون تو یکیشون من

دیوار از سنگ سیاهه                        سنگ سرد و سخت خارا

زده قفل بی صدایی                         به لبای خسته ی ما

نمی تونیم که بجنبیم                        زیر سنگینی دیوار

همه ی عشق من و تو                     قصه از قصه ی دیدار

ها ها ها ......

همیشه فاصله بوده                          بین دستای من وتو

با همین تلخی گذشته                      شب و روزای من وتو

راه دوری بین ما نیست                      اما باز اینم زیاده

تنها پیوند من وتو                             دست مهربون باده

ما باید اسیر بمونیم                          زنده هستیم تا اسیریم

واسه ما رهایی مرگه                        تا رها بشیم می میریم

ها ها ها ......

کاشکی این دیوار خراب شه               من وتو با هم بمیریم

توی یک دنیای دیگه                          دستای همو بگیریم

شاید اونجا توی دلها                         درد بی زاری نباشه

میون پنجره هاشون                          دیگه دیواری نباشه

 

لينک
پنجشنبه ۱٧ فروردین ۱۳۸٥ - IQha